BESCHILDERING & RITUEEL / ART & BODY CULTURE

Tiwi-eilanden: beschildering, dans en ceremoniële herinnering

Wanneer het versierde lichaam deel uitmaakt van een breder artistiek systeem.

Australië, Tiwi-eilanden / Historisch–heden

Een kunst opgebouwd uit meerdere talen

Op de Tiwi-eilanden, ten noorden van Australië, is het beschilderde lichaam geen voorwerp dat losstaat van de ceremonie. Muziek, dans, beeldhouwkunst, schilderkunst en sociale relaties maken deel uit van dezelfde ervaring, maar met lokale regels en betekenissen. De documentatie van de Art Gallery of New South Wales verbindt lichaamsversieringen met Pukumani- en Kulama-praktijken.

De tekens bewegen

Een motief op een dansend lichaam is niet gelijk aan hetzelfde motief dat stilstaand op een foto wordt bekeken. De aanwezigheid ervan in de ruimte, het ceremoniële moment, de zang en de groep mensen die het ziet, kunnen fundamentele aspecten van de betekenis zijn.

De grafische vormen van de Tiwi-tradities hebben ook relaties met werken op andere dragers. De lijnen en stippen in hedendaagse schilderijen kunnen verwijzen naar structuren die in lichaamsversiering worden gebruikt, maar daarom mag niet elk hedendaags werk worden beschouwd als de registratie van één specifieke ceremonie.

Museumvoorwerpen en aanwezige mensen

De tutini-grafpalen in Australische collecties maken het mogelijk de relaties te bestuderen tussen beeldende kunst en praktijken rond de herdenking van overledenen. Een voorwerp in een museum plaatsen scheidt het echter van de plek en het netwerk van relaties waarin het is gemaakt. Ernaar kijken betekent ook stilstaan bij deze afstand.

Authentiek, niet geïmiteerd

Tiwi-praktijken leven in de gemeenschappen, in de materialen die musea bewaren en in de werken van Tiwi-kunstenaars: een motief dat buiten zijn context wordt gekopieerd, is niet langer Tiwi. De rijkdom van lichaamstalen is niet alleen esthetisch: ze hangt af van de betekenis die de beoefenaars eraan geven.