Redactionele illustratie in grafiet en blauw: een grijze Chevy Van met verhoogd dak rijdt in het blauwe uur over een bergweg naar een feest met een soundsystem en dansende mensen.
Terug naar de studio

MICROMUTAZIONI / CULTUUR / 1990—2000

Een stamdie danste

Een verbinding van lichamen en zielen

Redactionele illustratie: geen archieffoto.

01

Het vertrek

WEGEN / MOND-TOT-MOND / BESTELBUSSEN

Je hoefde alleen maar te vertrekken.

Er was een tijd waarin je niet verbonden hoefde te zijn om ergens deel van uit te maken. Je hoefde alleen maar te vertrekken.

Een auto vol vrienden, een bestelbus met een matras achterin, wat kleren, weinig geld en een aanwijzing die je van iemand had gekregen. Soms was het de naam van een dorp, soms een weg, een bos of een verlaten fabriek. We reisden urenlang, soms dagenlang, zonder precies te weten wat we zouden aantreffen.

Maar we wisten wat we zochten.

Muziek.

En vooral dat gevoel om tussen honderden, soms duizenden vreemden te staan en je helemaal niet een buitenstaander te voelen.

Het waren de laatste jaren van de twintigste eeuw. Europa veranderde. Er doorheen reizen leek steeds mogelijker. We laadden de bus en vertrokken, met lire, franken en marken die onderweg van hand tot hand gingen. De aanwijzingen kwamen van vrienden die we tijdens andere reizen hadden leren kennen. Soms klopten ze redelijk; soms reden we uren rond een dorp op zoek naar het geluid van de speakers.

Wat van die reizen overbleef, waren de kilometers, de stops op parkeerplaatsen langs de snelweg, de nachten waarin we sliepen waar het kon. En de zekerheid dat er ergens een feest zou zijn, iemand om mee te praten, muziek die we nog niet hadden gehoord.

02

De ontmoetingen

VERSCHILLENDE SCÈNES / DEZELFDE PLEKKEN

Niet slechts één scène.

Van Italiaanse steden naar het Franse platteland, van grote psychedelische festivals naar free parties bewoog een netwerk dat moeilijk te omschrijven was. Het was niet één scène. Sommigen kwamen uit de punk, anderen uit sociale centra, de clubwereld, traveller-gemeenschappen of de Goa-cultuur. Sommigen leefden op de weg, anderen werkten de hele week en vertrokken op vrijdagavond. De een zocht vrijheid, de ander verbondenheid of een ervaring buiten het gewone. Sommigen wilden de wereld veranderen en anderen wilden, heel eenvoudig, dansen.

We waren niet allemaal hetzelfde. En dat hoefde ook niet.

Redactionele illustratie: mensen komen vanuit verschillende richtingen naar een nachtelijk festival en verzamelen zich onder een grote verlichte tent voor een soundsystem.
03 / De nachtRedactionele illustratie: geen archieffoto.
03

De nacht

BASSEN / LICHAMEN / DAGERAAD

Eerst hoorde je de bas, ver weg.

Vaak kwamen we ’s nachts aan. Eerst hoorde je de bas, ver weg. Daarna verschenen de bussen, tenten, generatoren, koplampen in het donker, geïmproviseerde keukens, rennende honden en mensen die zaten te praten. Voor een paar dagen werd een veld of een oude fabriek een bewoonde plek, gebouwd door de mensen die aankwamen en bestemd om weer leeg te lopen.

We gingen van het ene soundsystem naar het andere en volgden de muziek. Er was hardere techno, acid, tekno en de lange hypnotische structuren van trance. De feesten waren verschillend, net als de manieren waarop mensen ze beleefden. Maar voor de speakers werd het lichaam een taal die iedereen kon spreken.

We dansten urenlang. Zonder passen te hoeven leren, zonder op een refrein te wachten. Iedereen volgde zijn eigen ritme binnen hetzelfde geluid. De bas drong de borst binnen, vermengde zich met de adem en ging door de benen. De lichamen bewogen dicht bij elkaar en toch bleef iedereen vrij in de eigen ruimte.

We dansten bezweet en moe, stof op onze schoenen en kleren nat van de regen. Soms brak de dageraad aan en pas dan realiseerden we ons hoeveel tijd er was verstreken. Het licht gaf de mensen die de hele nacht naast ons waren geweest weer een gezicht. Iemand bood koffie aan; iemand zocht schaduw om te slapen; anderen dansten door.

04

De mensen

VREEMDEN / VRIENDSCHAPPEN / IDENTITEIT

Voor één nacht deel van dezelfde groep.

We spraken met elkaar in verschillende talen. Soms was een glimlach of een gebaar genoeg. We deelden een lift, hielpen mensen die gestrand waren en deelden wat er was. Vriendschappen konden jaren duren of alleen de duur van een festival. En soms zag je een paar maanden later hetzelfde gezicht weer, honderden kilometers verderop, voor een ander soundsystem.

Er waren lichamen die niet bang waren gezien te worden en anderen die zich eindelijk niet bekeken voelden. Er waren manieren van kleden, bewegen, je tonen en je terugtrekken. Het feest kon een plek worden waar je probeerde jezelf te laten zien zoals je was, of zoals je aan het worden was. Zonder alles uit te hoeven leggen. Zonder hetzelfde te hoeven zijn als degene naast je.

05

De tegenstrijdigheden

EXCESSEN / CONFLICTEN / WERKELIJKHEID

Het was geen onschuldige wereld.

Het was geen onschuldige wereld. Er waren excessen, drugs, conflicten, concrete problemen en moeilijke nachten. Sommigen spraken over vrijheid en respecteerden vervolgens die van anderen niet. Er waren tegenstrijdigheden tussen idealen en gedrag. Het was geen paradijs en geen generatie die beter was dan de generaties erna.

Het was een rommelige, levendige werkelijkheid. En die had een bijzonder vermogen: mensen samenbrengen die anders nooit dezelfde plek zouden hebben gedeeld.

Wanneer de bijeenkomst eindigde, werden de speakers afgebouwd, reden de trucks weer weg en liep het veld leeg. We gingen uitgeput naar huis, soms zonder stem, met slapende vrienden in de bus en onze oren nog vol muziek. Daarna begon het gewone leven weer. Tot het volgende vertrek.

06

Het nieuwe millennium

1999 / 2000 / WAT BLIJFT

We wisten nog niet hoezeer de wereld zou veranderen.

Het nieuwe millennium kwam midden in dit alles. Steden, munten en manieren van communiceren veranderden. Feesten werden op andere manieren bereikt en verteld. Toch gingen die vertrekken door, die nieuwsgierigheid, die wens om de eigen wijk uit te gaan en een menigte te ontmoeten waarin je jezelf herkende zonder allemaal hetzelfde te worden.

Veel beelden uit die jaren zijn nooit gemaakt. Andere bleven in een doos, op een filmrol, in een lade. Veel namen zijn verloren gegaan. Maar sommige gewaarwordingen blijven precies: het geluid van een oude diesel op de snelweg, de bas die van ver kwam, de natte aarde na een onweersbui, de kou van de ochtend, de plotselinge stilte wanneer de motor eindelijk werd uitgezet.

We wisten nog niet hoezeer de wereld zou veranderen. Op dat moment beleefden we wat er gebeurde, zonder voortdurend na te denken over het bewaren van een spoor.

En misschien is het daarom de moeite waard om het vandaag te proberen vertellen. Niet om te zeggen dat alles toen beter was, maar om een tijd te herinneren waarin muziek mensen uit heel verre plaatsen kon samenbrengen en voor een paar uur of een paar dagen van een willekeurige plek hun plek kon maken.

Een dansende stam.

Een verbinding van lichamen en zielen.

Niet één identiteit, maar de wens om er te zijn, jezelf te laten zien, elkaar te herkennen. Al is het maar voor één nacht, voor de speakers, ergens in Europa.

Micromutazioni | Napoli, since 1999