Eén Engels woord omvat de wereld niet
‘Body art’ kan verwijzen naar hedendaagse performance, tatoeage, bodypainting, scarificatie, versiering en soms veranderingen van de lichaamsvorm. Elke betekenis heeft een geschiedenis. Eén etiket gebruiken voor Māori tā moko, een Mexica-labret en een performance van Yoko Ono is nuttig om een index samen te stellen, maar mag de categorieën van de mensen die deze praktijken hebben voortgebracht niet uitwissen.
De drie onmisbare vragen
Bij elk verhaal over het lichaam drie vragen: wie heeft het werk gemaakt of beschreven? Wanneer en waar vond de praktijk plaats? Hoe weten we dat? Een museumvoorwerp, een koloniale foto, een mondelinge getuigenis en een archeologische studie hebben niet dezelfde bewijskracht en beschrijven niet dezelfde aspecten van de werkelijkheid.
Foto's die in koloniale contexten zijn gemaakt, kunnen technische details documenteren, maar ook machtsongelijkheid en opgelegde vormen van representatie weerspiegelen. Daarom doet het ertoe te weten waar een beeld vandaan komt en vanuit welke positie het is gemaakt.
Er bestaat geen identieke betekenis
De cirkel, de slang, rood, het litteken en het versierde gezicht zijn geen universele symbolen die met één woordenboek kunnen worden gelezen. Een element kan verschillende politieke, rituele, gevoelsmatige of esthetische waarden hebben. Formele gelijkenissen bewijzen geen culturele afstamming.
Levende gemeenschappen, niet slechts bronnen
Wat gemeenschappen over zichzelf vertellen, of samen met anderen, toont van binnenuit wat velen van buitenaf hebben beschreven. Besloten, heilige of niet voor reproductie bestemde praktijken zijn geen ornamentele beelden. Het bezit van een foto staat niet gelijk aan het morele recht om alle inhoud ervan opnieuw te gebruiken.
Een archief dat zichzelf kan corrigeren
Chronologieën worden bijgewerkt, nieuwe ontdekkingen veranderen toeschrijvingen, mensen betwisten eerdere interpretaties. Daarom blijft een atlas van het lichaam altijd open voor nieuwe lezingen en correcties. Het doel is niet het laatste woord over het menselijk lichaam te bezitten, maar een gedocumenteerd, open en respectvol gesprek gaande te houden.
